ساعات کار : همه روزه ساعت 6:30 الی 22

Slider
آرتریت روماتوئید و Anti- CEP-1
ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

آرتریت روماتوئید و Anti- CEP-1
در مورد بیماران مشکوک به ابتلا به آرتریت روماتوئید (RA)، فاکتور روماتوئید (RF) و anti-CCP (cyclic citrullinated (peptides مهمترین فاکتورهای سرولوژیک التهاب هستند. RF در سرم حدود 90-70 % از بیماران RA وجود دارد ولی در سایر بیماریهای اتوایمیون و بیماریهای عفونی نیز یافت می شود. از طرفی آنتی بادی ضد CCP با ویژگی 97% و حساسیت 72% به عنوان تستی استاندارد در تشخیص RA شناخته می شود. با این حال تست های موجود جهت تشخیص آنتی بادی علیه آنتی ژ نهای پپتیدی و پروتئینی سیترولینه، مانند آنتی CCP در مورد ماهیت اتوآنتی بادیها اطلاعاتی فراهم نمی سازند. جهت کسب اطلاعات بیشتر، باید واکنش دهی پروتئین های سیترولینه مانند فیبرینوژن/ فیبرین، ویمنتین، کلاژن تیپ II، فیبرونکتین و آلفا انولاز که در مفاصل ملتهب اتفاق می افتد، بررسی شوند. citrullinated α- enolase در سال 2005 به عنوان یک اتوآنتی ژن در RA شناسایی شد.
اپی توپ همراه با آلفا انولاز به نام peptide 1 (CEP-1) citrullinated α- enolase مسئول واکنش اتوایمیون بوده و در 37 تا 62% از بیماران RA یافت شده است. آنتی بادی علیه این پپتید specificity زیادی دارد و تنها در خون 2 تا 3% از افراد سالم وجود دارد.

بیماریهای التهابی روده - IBD
ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

بیماریهای التهابی روده (IBD)
IBD گروهی از بیماریها هستند که با التهاب و آسیب در بافت سیستم گوارش شناخته می شوند. شدت این بیماری ها از فردی به فرد دیگر و در طول یک دوره زمانی متغیر است. ممکن است زمانی بیماری فعال باشد و گاهی فروکش نموده و التیام یابد. در طول بیماری فعال، بیمار ممکن است دچار اسهال خونی یا آبکی، دردهای شکمی، کاهش وزن و یا تب شود. علت بیماری ناشناخته است ولی برخی شواهد حاکی از تقابل پیچیده ی چندین فاکتور مانند استعداد ژنتیکی و وجود میکروب هایی در دستگاه گوارش است که موجب تحریک پاسخ ایمنی غیر طبیعی بدن می شوند.
شایع ترین بیماری های التهابی روده، کرون و کولیت اوسراتیو هستند. IBD هر دو جنس را مبتلا می سازد ولی کولیت اولسراتیو بیشتر در مردان و بیماری کرون در زنان شایع تر است. هر دو نوع IBD در هر سنی می توانند فرد را مبتلا سازند ولی اکثر بیماران ابتدا در سنین 14 تا 24 سالگی و تعداد کمتری در سنین 50 تا 70 سالگی تشخیص داده می شوند. در افرادی که به یکی از این بیماری ها در سنین جوانی مبتلا می شوند، ریسک ابتلا به سرطان کولون در سنین بالاتر افزایش می یابد.

سندروم شوگرن - Sjögren Syndrome
ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

سندروم شوگرن - Sjögren Syndrome
سندرم شوگرن یک بیماری خودایمنی است که در آن سیستم ایمنی بدن به اشتباه بافت های غدد اشکی و بزاقی را هدف قرار می دهد.
این اختلال یک بیماری مزمن التهابی است که اغلب به سمت یک بیماری سیستمیک پیچیده پیش می رود و سایر بافتها و اندامهای بدن مانند پوست، مفاصل، کلیه، ریه و روده را درگیر می کند.
سندرم شوگرن روی مقدار و کیفیت اشک و بزاق تولید شده توسط غدد، اثر مخرب داشته و منجر به خشکی دهان و چشم می شود که سندرم سیکا (sicca syndrome) نام دارد. ممکن است سایر مخاط نیز دچار خشکی شوند. افراد مبتلا اغلب با احساس وجود سنگ یا گره در چشم، تورم غدد بزاقی، اشکال در بلع و کاهش حس چشایی مواجهند.
سندرم شوگرن هر فردی را در هر سنی ممکن است مبتلا کند ولی بیشتر در افراد بالای 40 سال و زنان دیده می شود. به نظر می رسد این بیماری بعد از لوپوس دومین بیماری خودایمنی شایع می باشد. علت این بیماری شناخته نشده ولی محققین معتقدند که زمینه ژنتیکی و عوامل محیطی در آن دخیلند. ممکن است محرکهایی مانند عفونت های باکتریایی و ویروسی موجب تسریع ایجاد بیماری در افرادی که استعداد ژنتیکی دارند شوند.
بیماری ممکن است به صورت اولیه و ثانویه باشد. شوگرن اولیه با بدتر شدن تدریجی عملکرد غدد اشکی و بزاق بدون وجود بیماری زمینه ای همراه است. شوگرن ثانویه وقتی ایجاد می شود که فرد به یک بیماری خودایمنی مانند آرتریت روماتوئید، لوپوس، اسکلرودرما و ... مبتلاست.

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

راهنمای وزنگیری در دوران بارداری
افزایش وزن دوران بارداری نتیجه یک فرآیند فیزیولوژیک و از اجزای رشد و تکامل طبیعی مادر و جنین است. این افزایش وزن مربوط به رشد جنین، جفت، مایع آمنیوتیک، بافت رحم، افزایش حجم و ترکیبات خون و ذخایر چربی است و لزوم افزایش وزن در دوران بارداری از سالها قبل شناخته شده بود؛ بر اساس نتایج آخرین مطالعات انجام شده، دامنه افزایش وزن در دوران بارداری تقریباً دو برابر شده است (به عنوان مثال میانگین افزایش وزن از 6/8 کیلوگرم به حدود 11/5- 16 کیلوگرم برای یک بارداری طبیعی توصیه شده است). شواهد غیر قابل انکاری وجود دارد که نشان میدهد میزان وزنگیری مادر در دوران بارداری بر میزان وزن زمان تولد نوزاد مؤثر است.

راهنمای وزنگیری در دوران بارداری

الگوی افزایش وزن
الگوی افزایش وزن به اندازه افزایش وزن اهمیت دارد. از طرفی نکته ی قابل توجه این است که میزان افزایش وزن در طول ماههای مختلف دوره ی بارداری یکسان نیست. به طور متوسط در سه ماهه اول کمترین مقدار 1-2 کیلوگرم، و در سه ماهه دوم 3-4 کیلوگرم و در سه ماهه سوم بیشترین مقدار 4-5 کیلوگرم افزایش وزن وجود دارد.

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

سیروز جراحت شدید کبد است که توسط بیماری مزمن کبدی ایجاد می شود. از انجایی که بافت سالم کبد در طول مدت زیاد آسیب می بیند توسط بافت اسکار جایگزین می شود و ساختار کبد را تغییر و توانایی عملکرد آن را کاهش می دهد. سیروز همراه با بیماری های مزمن کبدی مختلف دیده می شود و ممکن است چند سال یا حتی چند دهه طول بکشد تا ایجاد شود. برخلاف اسکارهایی که در سایرقسمتهای بدن به وجود می آید، برخی از اسکارهایی که در کبد ایجاد می شود حتی در افراد مبتلا به سیروز برگشت پذیرند.
کبد یک اندام حیاتی است که در قسمت فوقانی سمت راست شکم وجود دارد. در بین سایر عملکردهایی که دارد، مواد مغذی را به اجزای ضروری خون تبدیل می کند. بسیاری از فاکتورهای لازم برای انعقاد طبیعی خون را تولید می کند، مواد سمی که برای بدن مضر هستند را متابولیزه و سم زدایی و صفرا تولید می کند که مایع ضروری برای هضم چربی است. بیماری کبدی می تواند هر یک از این علمکردها را تحت تأثیر قرار دهد. این بیماری ها ممکن است ناشی از عفونت، آسیب فیزیکی، مواجهه با سم، پروسه خودایمنییا نقص ژنتیکی باشند که منجر به انباشته شدن موادی مانند مس یا آهن می شوند. آسیبی که موجب بیماری کبدی شود سبب التهاب، انسداد در جریان صفرا و ناهنجاری های انعقادی می شود. آسیب مزمن می تواند منجر به تجمع بیش از حد بافت همبند یا فیبروز کبد و نهایتاً سیروز کبد شود. سیروز ساختار کبد را تغییر می دهد و ندول های سلولی ایجاد می کند که توسط بافت فیبروز شده احاطه شده اند. چنین بافتی نمی تواند مانند بافت سالم عمل کند و در جریان خون و صفرا در کبد اختلال ایجاد می کند. هنگامی که سیروز پیشرفت می کند، می تواند سایر اندام ها و بافت های بدن را تحت تأثیر قرار می دهد. برخی از این عوارض عبارتند از: